Για άλλη μια χρονιά η κατασκήνωση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης πραγματοποίησε την καθιερωμένη εκδρομή της με τα παιδιά που συμμετείχαν στις περυσινές κατασκηνωτικές περιόδους. Τα 150 ομαδόπουλα και στελέχη επισκέφθηκαν την Παρασκευή 17 Απριλίου αρχικά τις Αλικές της Ελούντας και την Πλάκα. Στις Αλικές τα παιδιά είδαν πολύ όμορφα τοπία και ενημερώθηκαν για το πώς η φύση μεριμνά και έχουμε το θαλασσινό αλάτι άλλα και τους παραδοσιακούς τρόπους που τότε οι άνθρωποι το συνέλεγαν από τις διαμορφωμένες δεξαμενές για να καταλήξει τελικά στο πιάτο πολλών οικογενειών. Στην πλάκα σταθήκαμε απέναντι από το μικρό νησάκι της Σπιναλόγκας και διηγηθήκαμε μερικές ιστορίες που περιέγραφαν εκτός από τον πόνο και τα βάσανα των ανθρώπων που ζούσαν εκεί, το μεγαλείο της ψυχής που διέκρινε πολλούς από αυτούς. Θυμίσαμε στα παιδιά ότι υπάρχουν μορφές όπως ο σύγχρονος Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός άλλα και μια ακόμη σπουδαία μορφή που διατηρείται ακόμα και σήμερα στην αφάνεια, ο Ιερέας της Σπιναλόγκας πατήρ Χρύσανθος, κατά κόσμον Ματθαίος Κατσουλογιαννάκης, που διακόνησε εκεί με φόβο Θεού, με ανερμήνευτη αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο άλλα και με πλήρη θυσιαστικότητα και αφοσίωση στο έργο που του εμπιστεύτηκε ο Θεός. Όπως αφηγούνται οι ίδιοι οι κάτοικοι της Σπιναλόγκας για τον ιερέα: “…Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την αρρώστια του. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη” ,“…Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη.…”, “…Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση..”, “…Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο για… Δεν ολοκλήρωσε όμως τη φράση του. Ξέσπασε σ᾽ ένα βουβό κλάμα.”
Μετά από τους δυο αρχικούς προορισμούς επισκεφθήκαμε την Ιερά μονή Αρετίου. Εκεί ο φιλόξενος πατήρ Αρσένιος μας μίλησε για το μοναστήρι, την πολύ μεγάλη ιστορία του μέσα στους αιώνες και μας παραχώρησε τους χώρους την μονής για να γευματίσουν τα παιδιά. Τελικός προορισμός μας ήταν ο χώρος της Κατασκήνωσής μας στην Ανώπολη. Εκεί τα παιδιά χάρηκαν την φύση, τα ανθισμένα λουλούδια και τα δέντρα που με τα χρόνια αρχίζουν και δίδουν μια άλλη όψη στον τόπο. Για αρκετές ώρες τα ομαδούλα με την επίβλεψη και την συνδρομή των στελεχών έπαιξαν διάφορα παιχνίδια και συμμετείχαν σε αρκετές δραστηριότητες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι χάρηκαν τόσο τον καθαρό αέρα όσο και την ψυχαγωγία που ταιριάζει στην ηλικία τους. Έτσι οδηγηθήκαμε στο Τέλος της εκδρομής με την προσμονή να περάσει γρήγορα ο καιρός μέχρι το καλοκαίρι που θα ξαναβρεθούμε σε αυτόν τον τόπο. Δεν μπορούσε να φύγουμε ο καθένας για το σπίτι του αν δεν φωνάζαμε όλοι δυνατά το κατασκηνωτικό σύνθημα “ Κάτι πετά , κάτι πετά, κάτι πετά εκεί ψιλά και κατεβαίνει και κατεβαίνει και κατεβαίνει χαμηλά, θα ανοίξει τρύπα μες την γη και το όνομα της θ΄ ακουστεί, Άνω Πόλις!!!”
Με το καλό και του χρόνου!!!
